"ابد و یک روز" سعید روستایی . پدیده غریبی است . فراتر از حد تصور خوش ساخت. سرشار از زندگی. باتلخی رسوب کرده درونش. دیالوگ های به جا و پینگ پنگی . تدوین جانانه از بهرام دهقانی . با بازی عالی گروه بازیگران بالاخص نوید محمد زاده که باید جایزه بازیگری را حتما تقدیمش کنند و البته پیمان معادی و باقی بازیگران خانم که نمی توان یکی بر دیگری را ارجح تر دانست

سعید روستایی ازفیلم کوتاهش ( از طرف آنها )  نوید ظهور فیلمسازی متبحر را می داد و با اولین فیلمش جای پای خود را محکم می کند

 به خوبی می توان  شناخت عمیق فیلمساز را با طبقه پایین جامعه متوجه شد. طبقه ای از اجتماع که ملقب به هر چی سنگه مال پای لنگه می باشد. همه مصیبتها را کمپلت با هم دارند  و نمایش بخشی از چنین طبقه ای اصلا سیاه نمایی محسوب نمی شود. چیزی که هست  و می شود آن را حس کرد .

فیلم پر تنش  و با ریتم تند آغاز می شود . شخصیت ها را سریع معرفی می کند  و پایان بندی غریبی دارد. مخصوصا دو سکانس ماقبل پایان که سمیه ( پریناز ایزد یار ) برای رفع مشکل مالی خانواده اش همسر ظهیر می شود که پولداری از افغانه هاست.  پر دیالوگ و حراف است ولی هیچ نکته اضافه ای نمی گوید. همه حرفهایش به جا و درست است و مثل شلیک مسلسل بیننده را بمباران می کند. جد بزرگوار چنین فیلمی را می توان زیر پوست شهر خانم رخشان بنی اعتماد دانست  که آن فیلم هم تلخی دلسوزانه ای داشت و می شد همه چیزش را به خوبی درک کرد .

تک تک سکانس هایش فکر شده و قابل بحث است و چه خوب و شگرف هر آنچه که باید بگوید را می گوید . فعلا تنها فیلم پنج ستاره جشنواره 34 فجر از آن ابد  و یک روز

@cinemaiihachannel

"اخرین بار کی سحر را دیدی؟" فرزاد موتمن یک فیلم جنایی و طبق معمول قواعد ژانر پیگیری گم شدن دختری به نام سحر که سر اخر مشخص می شود کشته شده

بازی فریبرز عرب نیا در نقش کاراگاه در همکاری دومش با موتمن

فیلم خوش ساختی است که به خوبی پیش می رود و پایان می یابد و بین فیلمهای متعدد اجتماعی تا اینک و گویا تا اخر تنها فیلم پلیسی موجود در جشنواره است

@cinemaiihachannel

فیلم "نفس" خانم نرگس ابیار بعد از دو فیلم قبلی ( اشیاء ... و شیار 143 ) به عنوان سومین اثر ساخته شده است بر مبنای یکی دیگر از رمان های ایشان است . می توان خانم ابیار را در ابتدای امر یک داستان نویس خوب دانست که در فضاهای مختلف قادر است به خوبی خواننده و بیننده را معطوف به قصه اش کند. ساختار این فیلم نسبت به شیار 143 پخنه تر و جان دار تر است. برای پدید آوردن حال و هوای اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 تلاش خوبی شده است و شخصیت محوری اش را کودکی به نام بهاره انتخاب کرده است که از اوان سواد دار شدن کتاب خوانی می کند  و تخیلات تصویری اش را به صورت انیمیشن می بینیم و در چند سال پیگیری روند زندگی اش با وقوع انقلاب و جنگ تحمیلی هم مواجه می شود و در آخر ...

فیلم نفس یک بازی متفاوت و سخت از خانم پانته آ پناهی ها دارد  و شبنم مقدمی در یک سکانس عالی ظاهر شده است بازی کودکان  هم پر قدرت  است و با وجود دو ساعته بودن تایم فیلم بیننده را تا آخر حفظ می نماید ولی به سلیقه اگر قرار باشد نظر کلی داده شود درامی با قصه کمرنگ شاهدیم که فقط باید روایتش دنبال شود و اوج و فرود آنچنانی ندارد  و سعی ندارد همچون فیلم قبلی به تعلیق هم بیاندیشد. در نتیجه به اندازه شیار 143 دلچسب نیست  ولی پروژه سختی را شاهدیم که از پس به تصویر کشیدن هر آنچه نگارش شده بر آمده است