تئاتر زیاد ندیدم و انقدر سینما گسترده و فتح نشدنی هست که همین دنیای تصویر را هم بفهمیم شاهکار کرده ایم . ولی خب هدف چون شنا کردن در اقیانوس هنر نمایش است باید تئاتر دیدنم را هم افزایش دهم و این دنیا را هم درک کنم که در آینده کاری ام به کارم آید . 
جایتان خالی پنجشنبه با دوستم در این هوای آلوده و البته روز تعطیلی اربعین دو تئاتر دیدیم . یکی "روایتی شخصی از یک تاریخ" کاری از گروه تئاتر دازاین در تالار مولوی که کاری با زبان و لهجه کازرونی بود در مورد مقاومت ناصر دیوان کازرونی در برابر قوای انگلیسی و دیگری تئاتر "ترن" کار نیما دهقان با نوشته حمید رضا آذرنگ در تئاتر شهر که در آن حسین پاکدل و امیر جعفری و سحر دولتشاهی و مهراوه شریفی نیا و سیروس همتی و سینا رازانی و علی سلیمانی و ... ایفای نقش کرده اند . کاری اجتماعی که زیر مجموعه ای از ژانر دفاع مقدس قرار می گرفت . در مورد 7 شهید که با مختاری نویسنده ( حسین پاکدل ) به زمین فرود می ایند و داستان زندگی در حال گذرشان دیده می شود که البته با دیدن نام ریما رامین فر در بروشور ها و ندیدن ایشان روی صحنه پی به حذف اپیزود این بانوی بازیگر بردیم و در طول نمایش از سوختن نقش هم شنیدیم که با ممیزی برخورد داشتن این تئاتر را گویا بود . 
کار زیبایی بود و بازهای خوبی را شاهد بودیم . مخصوصا اپیزود امیر جعفری پا قطع شده جانباز با زنش سحر دولتشاهی که بار احساسی فراوانی هم داشت و با اجرای امیر جعفری تکان دهنده هم بود و اپیزود کمیک سیروس همتی و سینا رازانی که برای دفن شهدای گمنام به بالای کوهی می روند که عده ای سوء استفاده گر و رانت خوار تدارکش را می چینند . ببینید که فکر کنم روزهای آخر اجرایش می باشد .